Kijkje in mijn gedachtengang

Vannacht lag ik weer eens wakker en bedacht ik mij het volgende:

De mannen die meedoen aan b.v. Expeditie Robinson, hoe (als zij het zouden willen) scheren zij zich zonder moderne hulpmiddelen?
Ik dacht gelijk aan vuursteen waar je met een andere steen stukken af kunt slaan (flint) zodat je een vlijmscherpe rand krijgt.
Flint van een steen is te vertalen als Flintstone, en Flintstone is tevens de naam van een tekenfilmserie.
In de oertijd gebruikte mensen de "Flintstone" voor alles waar wij nu messen e.d. voor gebruiken. En met een mes kun je je scheren mits deze scherp genoeg is.

Tot zover een kijkje in de wereld van mijn gedachtegang.

Geluid dat een herinnering oproept

Gisteravond ging ik wat uit de trapkast pakken en toen ik de (houten) deur dicht deed maakte de deur een geluid wat mij acuut deed herinneren aan de televisieserie "De Fabriek" uit de jaren 80.
Het geluid dat de deur maakte klonk voor mij namelijk hetzelfde als de eerste 2 noten van de begintune van die serie. Ongelofelijk dat twee simpele opeenvolgende tonen herinneringen kunnen oproepen van "lang geleden". Schitterend dat het menselijk brein zo werkt, maar ik kan mij ook situaties indenken dat het juist niet gewenst zou zijn (denk maar aan mensen met b.v. trauma's die dan ineens getriggerd worden.

Omgaan met nieuwe prikkels

De afgelopen 2 nachten wilde onze dochter niet slapen, telkens als zij haar nachtvoeding had gehad wilde zij niet meer slapen en bleef maar huilen. In eerste instantie dachten wij dat het krampjes waren van de darmen, maar dat was het niet volgens de kraamhulp.
Afgelopen nacht was het dus weer zover en toen heb ik haar op een gegeven moment weer wat voeding gegeven, dit bleek een goede zet te zijn want mevrouw had dus gewoon nog honger en na nog wat lawaai gemaakt te hebben ging zij rustig slapen.

Ik merkte toen ik om 01:10 uur uit bed moest vanwege het gehuil dat ik het best moeilijk had aangezien mijn nachtmedicatie aan het werken was en ik een beetje sloom begon te worden. Het is mij zonder problemen gelukt om netjes wakker te blijven zodat ik onze kleine dame kon verzorgen.

Tijdens het gekrijs (want anders kan ik het niet noemen) merkte ik dat ik op het punt stond om overprikkeld te raken door het harde schelle geluid en de onmacht die ik voelde omdat ik niet wist wat er aan de hand was en hoe ik het op kon lossen. Vooral de onmacht zorgde bij mij voor de meeste prikkels. Maar wat schertste mijn verbazing, ik kon ineens de geluiden filteren en wegblocken. De onmacht was er nog wel en de geluiden kwamen nog wel keihard binnen en deden wel pijn in mijn hoofd, maar van een echt overprikkeling was geheel nul komma nul geen sprake. Ik was verbaast over mijn eigen veerkracht, en toen ons meisje na het eten weer ging slapen ben ik ook gaan slapen.
Ik vind het schitterend dat mijn geest en lichaam zich nu al aanpassen aan de externe prikkels die ik nu krijg, neemt niet weg dat ik er wel last van heb maar dat uit zich alleen in extreme vermoeidheid en lichamelijke (spier)klachten, en dat had ik dus nooit durven dromen. Alleen het omgaan met de onmacht die ik soms voel zal iets meer energie kosten, want dat triggert mij.

Wennen aan de veranderde situatie

Ik ben zielsgelukkig met ons kleine meisje.Er is bij mij een bron van emoties aangeboord waar ik het bestaan niet van kon vermoeden. Dat is op zich enorm fijn, maar het levert ook klachten op, vooral lichamelijke klachten. Ik leer nu nieuwe emoties een plek in mijn "bibliotheek" te geven in mijn hoofd, zodat alles in het juiste laatje terecht komt en ik dat wanneer nodig eruit kan halen en kan benutten. Dat "werk" kost mij enorm veel energie, en tevens wil ik het ook nog eens zo goed mogelijk doen voor mijn beide dames.

Ik merk dat ik op de grens van mijn kunnen balanceer, omdat mijn schouder en rugspieren enorm gespannen zijn en pijnlijk en verkrampt aanvoelen. Dat is op zich niet zo erg of gek want ik raak gelukkig niet overprikkeld want het uit zich in mijn lichaam ipv in mijn hoofd. Wij hebben gelukkig een HELE GOEDE mevrouw die de kraamhulp levert, en een GROOT pluspunt is dat zij een zoon van 18 jaar met Asperger heeft dus zij begrijpt mij goed en weet nagenoeg precies hoe zij mij moet benaderen en hoe zij het beste rekening met mij kan houden als ik dat nodig acht. Echt werkelijk waar perfect tot nu toe die kraamhulp.

Verder merk ik dat ik enorm veel te vertellen heb over de veranderingen in mijn leven, maar ik heb de energie niet om het uit te werken en op mijn blog of in mijn dagboek te plaatsen. Misschien als straks de regelmaat er bij mij inzit dat ik iets meer rust krijg in mijn lijf.

Alle klachten ten spijt, ik ben nog steeds enorm gelukkig met ons kleine wondertje.

Mijn humor

Als je goed oplet laat de man haar maar drie hoeken van een kamer zien terwijl een standaard kamer normaal gesproken 4 hoeken heeft, maar het kan natuurlijk ook een afwijkende kamer zijn met drie hoeken ;-) Maar het gaat om het idee en de letterlijkheid wat ik zo leuk vind.

Geboorte

Gistermiddag is na een ogenschijnlijk goed en makkelijk begin maar zware eindstrijd onze dochter geboren. Haar geboorte was iets ongelofelijk moois om mee te maken, en ik moet dat allemaal nog verwerken.
Ik weet dat wij een dochter hebben (feit) maar de emoties en het echte besef er van komen bij mij altijd later dus dat zal nog wel een paar dagen duren.

Ik heb vannacht 8 uur kunnen slapen na er eerst 40 wakker te zijn geweest (inclusief het meemaken van een heftige bevalling), dus mijn hoofd en lijf trillen nog steeds van de opgedane spanning en emoties die nog vrij moeten/zullen komen.

Ik ga verder geen verdere gegevens omtrent haar naam e.d. op mijn blog zetten, omdat ik dan makkelijk te herleiden ben naar andere plekken op internet en dat wil ik (nog) niet.

Ik zal hier later hoogstwaarschijnlijk wel meer over posten.

Doodop na spanning

Gisteren viel het mijn vrouw op dat de baby sinds zondagavond niet of nauwelijks meer bewoog, en dat terwijl het normaal gezien een ADHD'ertje is. Ik heb het ziekenhuis gebeld en wij mochten gelijk komen. Mijn vrouw is toen aan een CTG apparaat aangesloten (dmv gelpads o.i.d.), en de verpleegster kon geen hartslag van de kleine vinden. Pas na ongeveer 3 minuten klooien met de apparatuur lukte het om een hartslag te horen. Die 3 minuten waren voor mijn gevoel de langste en spannendste drie minuten in mijn leven. Ik heb al veel dingen meegemaakt in mijn leven maar niets kon mij voorbereiden op het gevoel dat ik zou krijgen toen er geen hartslag te horen was.

Nadat de hartslag goed te horen was, brak het zweet mij uit en kon ik proberen om toch te genieten van het geluid. Dat is op zich wel gelukt, alleen de naweeën van de emotionele ervaring zijn best heftig merk ik. Ik ben doodmoe al ben ik nog maar 2 uur uit bed, mijn hoofd is zwaar overprikkeld en ik kan zeer weinig filteren. Ik hang dus ook maar wat op de bank en doe ter afleiding een simpel hidden object spelletje.

Ik merk dat ik weer wat geleerd heb, ik heb geleerd wat een bepaalde situatie voor heftige emoties bij mij kan oproepen. Nu kan ik ook de situaties van anderen die iets mee maken wat er op lijkt begrijpen. Weer een emotie geleerd dus.